Voor het derde achtereenvolgende jaar ben ik werkzaam als opvoedouder bij de Bascule. Sinds augustus 2010 woont ons vierde pleegkindje bij ons in huis. Heerlijk om die kinderlijke verwonderlijkheid weer te mogen aanschouwen. Ieder kind bezit die gave, maar het lijkt alsof pleegkinderen hiervoor een soort zesde zintuig hebben aangemaakt. Hoe ze het mooie in dingen kunnen zien, ondanks vele onwenselijke gedragingen.  Zij kunnen inspireren, als we het geduld opbrengen om te luisteren.

Hoe vooruitstrevend is het als ze denkt het weer te kunnen beïnvloeden. “Als je dat kunt, dan bewaren ze je in een gouden kooitje”, zeg ik. “Hoezo?” “Omdat niemand dat kan, dan ben je uniek!” Wat later direct weer naar ons terugkwam, toen we een foto van ons lieten zien waarop we over water liepen, althans dat maakten wij haar wijs. Waarop zij verontwaardigd doch stellig antwoordde: “Nee, dat kan echt niet, want anders hadden ze jullie wel in een gouden kooitje gedaan!”

Vragen over zweet en waarom ze warm wordt als ze zich inspant. En de betekenis willen weten van de uitspraken ‘kip op stok’ en ‘fris en fruitig’. Toen we in de duinen een stuk aan het fietsen waren, ineens de opmerking: “Het lijkt hier net op Droomvlucht, maar dan zonder elfjes.” Alles is een avontuur, het is maar hoe je naar de dingen kijkt. 

Maar een tijd geleden zette een vraag van haar mij echt aan het denken. Stel je eens voor: een meisje van zes, onlangs in het bezit gekomen van een grote(re) fiets. Ze is apetrots. Naast wijze lessen over rechts rijden, links inhalen en snelheid maken voordat je een heuvel op rijdt, kwam daar de rustpauze. Tijd om uit te leggen hoe de fiets op slot moest. Natuurlijk kun je direct de allesomvattende vraag ‘waarom’ gaan beantwoorden. Je begint een relaas over dieven. En dan ineens de vraag … “Hoe wordt een dief eigenlijk geboren?” En weet je? Daar sta je dan met je opgebouwde wijsheid van 38 jaar, met je mond vol tanden. Ik dacht … “Meis, dat is zo’n gekke vraag nog niet.” Ik begon wat te lachen om tijd te winnen. Manlief en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde. “Als nooit iemand de dief een goed voorbeeld geeft, hoe weet hij dan dat het anders kan”, zeggen we in koor. Ze kijkt ons  nadenkend aan. “Misschien moet hij dan bij jullie komen wonen, dan kan hij ook allemaal dingen leren, net als ik.” Een glimlach sierde onze gezichten. “Dat is een heel slim plannetje meis, dat is een heel slim plannetje…”

Als dat soort uitspraken gedaan worden …, dan kun je niet anders dan vertederd raken, toch?

Door Mandy Schoorl, opvoedouder