"Prachtig als je zo’n klein meisje al na een paar weken ziet opbloeien"

Yvonne, opvoedouder van Sharita (3 jaar), heeft lang in de in de kinderopvang gewerkt. De opvang van Sharita ziet ze ook als werk. Maar dan wel in een hele bijzondere vorm. Zelf heeft ze drie kinderen en een man. Twee van de kinderen wonen al op zichzelf, de jongste is puber en woont nog thuis. Yvonne is zich bewust van de tijdelijkheid van haar rol. Daar heeft ze het overigens nog niet over met Sharita. Daarvoor is het nog veel te vroeg. Het meisje woont in een rijtjeswoning in een rustige wijk van een grote stad.

Twijfel
“Na de eerste paar weken, dacht ik: Een jaar en dan weer terug naar de kinderopvang. Ik vond het best zwaar. Maar nu twijfel ik sterk. Ik mis mijn collega’s van de kinderopvang nog wel eens. Toch heeft deze situatie van opvoedmoeder en kind ook hele prettige kanten. Ik heb veel ruimte om het zelf in te vullen en ga steeds meer op mijn intuïtie af. De begeleiding is heel goed en ervaar ik ook als prettig. Elke werkdag heb ik telefonisch contact en dan nemen we door hoe het gaat aan de hand van een vragenlijst. Maar zonodig kan ik ook altijd contact zoeken met de mensen van de Bascule. Ik heb natuurlijk wel het voordeel dat ik op mijn ervaring kan terugvallen.”

Driftig
“Ik hoef geen perfect kind af te leveren na een jaar. Het is belangrijk dat Sharita weer in balans is. Dat ze haar emoties durft te laten zien. Verdrietig zijn, goed boos worden. Dat begint nu weer te komen en dat is mooi om te zien. Je moet vooral in het begin door het negatieve gedrag heen kijken. Ze heeft zoveel meegemaakt, samen met haar jongere zusje. Je ziet bijvoorbeeld nog steeds dat ze zich heel verantwoordelijk voor haar zusje voelt. Ze wil helpen met het verschonen, dat soort dingen. Als ik dan zeg dat het niet hoeft; dat ze lekker mag gaan spelen en dat het goed is, zie je de opluchting. In het begin was ze enorm uitdagend. Dingen doen waarvan ze wist dat die niet mochten. Met je schoenen toch lekker op de bank staan en dan kijken of ik het zag. Maar ja, ze was nog geen drie jaar. Daarmee heeft ze me wel uitgeprobeerd.”

Belonen
“Als opvoedouder beloon je goed gedrag. Met snoepjes. Daar had ik in het begin wel wat moeite mee. Al die snoepjes. Maar inmiddels ben ik daar wel overheen. Ook omdat ik zie dat het werkt. Toen ze kwam had ze echt een grote achterstand. Inmiddels is ze zindelijk. Ook haar motorische ontwikkeling is goed vooruitgegaan. Helemaal in het begin was ze heel stil. We dachten eigenlijk dat ze ook een spraakachterstand had. Maar binnen een maand kletste ze ons de oren van het hoofd. Bleek dat ze juist in haar spraak ver voor was. Verder is ze kerngezond; in de crisisopvang hebben ze goed voor haar gezorgd.”

Duidelijkheid
“Sharita heeft veel duidelijkheid nodig. Voor mij gaat het erom dat ik de ruzie en de boosheid voor probeer te blijven. Toen ze hier net was, kon ze maar weinig prikkels hebben. De supermarkt was al teveel. Positief benaderen en vooraf stimuleren werkt heel goed bij haar. Een voorbeeld: ’s ochtends aan het ontbijt eet ze nogal traag. Als je dan van te voren zegt dat ze het heel goed doet, dat ze heel goed kan eten, laat ze meteen zien dat dat zo is. Je moet wel de hele dag alert blijven met zo’n meisje. Heel soms, als ze echt over de schreef gaat, krijgt ze een time-out. Dan moet ze even op de time-out stoel in de gang. Daarna krijgt ze altijd weer een beloning."

Achterstand
“Emotioneel heeft Sharita wel een behoorlijk achterstand. Zo nu en dan hoor ik haar vertellen over wat ze allemaal heeft meegemaakt, heeft gezien en gehoord. Daar zijn veel dingen bij die een kind van die leeftijd niet zou mogen meemaken. Het is nog lastig voor haar om met haar emoties om te gaan. Daarin heeft ze geen natuurlijk evenwicht gevonden. Begrijpelijk, na alles wat ze heeft doorgemaakt. Maar wel jammer, want spelen met kinderen uit de buurt is bijvoorbeeld nog best moeilijk voor haar. Terwijl het wel belangrijk is dat ze dat leert. Binnenkort gaat ze naar de peuterspeelzaal. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat.”

Overgang
“Alles wat te maken heeft met veranderingen, met overgang, is lastig voor Sharita. Ik vind het wel fijn dat ik deze keer iets goeds kan doen en ook echt zie dat het werkt. De begeleiding is heel bijzonder, dat is een enorme steun in de rug en zij zijn 24-uur bereikbaar. Ik hoop dat ik op deze manier Sharita wat handvatten voor het leven geef. Dat is misschien wel het belangrijkste. Wij als opvoedouders zijn bij deze kinderen het vertrouwen aan het kweken dat het ook goed kan gaan. En vergeet niet, je krijgt ook heel veel terug. Ik zie dat ze zich aan het hechten is en dat is een heel goed gevoel. Voor haar en voor ons.”