“Maaike had haar hele leventje in drie plastic tasjes”

Simone, sinds maart 2008 opvoedouder van Maaike (5 jaar), vertelt over haar rol en de ontwikkeling van Maaike.

Bewuster
“Als opvoedouder begin je, na de selectie, met een training van twee dagen. Je leert hoe je positief gedrag kunt belonen en je krijgt inzicht in hoe je met negatief gedrag kunt omgaan. Je kunt je voorstellen dat ik me heel bewust ben van het gedrag van Maaike. Ook van het gedrag van mijn eigen kinderen, we hebben drie meiden, ben ik me bewuster geworden. En ik ben ook wat anders naar mezelf gaan kijken. De keuze voor dit type opvang zat er bij mijn man en mij al vroeg in. We hebben allebei lesgegeven op een school voor kinderen met fysieke problemen. Daar kom je dan hele verschillende niveaus tegen. Eigenlijk hebben we in die periode al tegen elkaar gezegd dat we ruimte wilden maken voor een extra kind in ons gezin. Dat is Maaike dus geworden. Een kind dat al zoveel heeft meegemaakt dat er hiaten in haar ontwikkeling zitten. Ze stond hier de eerste dag met drie plastic tasjes voor de deur, samen met haar begeleider. Kan je voorstellen: je hele leven in drie tasjes.”

Goede klik
“Mijn jongste dochter is ongeveer van dezelfde leeftijd als Maaike en die twee kunnen het goed met elkaar vinden. Verder heeft Maaike nog contact met haar broertje. Andere opvoedouders zien we tijdens de opvoedoudergroep. Tijdens die bijeenkomst wisselen we ervaringen uit en kunnen we met de begeleiders vanuit de Bascule praten. Dat is iedere week. Als opvoedouder krijg je een contract van een jaar, dus voor de maximale duur van de opvang. Na die periode kun je je ook beschikbaar stellen als pleegouder. Maar dat is beslist geen must.”

Punctueel
“Maaike was heel punctueel toen ze hier kwam. Dat was een soort angst; ze deed het vooral om bij ons in de smaak te vallen. Na een maand of drie werd dat gelukkig anders. Ze was in het begin ook heel bang om alleen gelaten te worden. Toen ik bijvoorbeeld een keer naar de brievenbus ging en dat niet aan haar had verteld, vond ik haar huilend onder haar bed. Maaike voelde overigens wel van begin af aan dat wij de mensen zijn die voor haar gingen zorgen. Ze heeft ook de neiging om eerder amicaal te zijn, dan afstandelijk. Ze kruipt makkelijk bij een relatief vreemde op schoot.  Dat ben ik haar nu aan het afleren. Ook dat ze niet iedereen hoeft te zoenen. Iedere maand komen de ouders van Maaike naar de Bascule om haar te zien. Voor die mensen is het best lastig. Ze zijn hun kind kwijt, maar mogen haar wel zo nu en dan zien. Ik moet zeggen dat ze wel heel goed begeleid worden vanuit de Bascule.”

Structuur
“Dit is dankbaar werk, omdat je ziet dat Maaike opknapt. Ze wordt steeds meer zichzelf en dus ook wat minder aangepast. Ze gaat nu genieten van dingen die voor ons heel gewoon zijn. Doordat ze nu in een omgeving met structuur zit, leeft ze op. Ze vindt het ook heel gezellig dat er andere kinderen zijn. Ze heeft ook een heel lief karakter. Het voelt ook echt alsof ze één van ons is; ze hoort er helemaal bij. En hoewel het soms best druk is met vier kinderen, wil ik wel bij het project betrokken blijven. Wat ik het mooiste vindt, is dat we nu een kind begeleiden zodat het weer verder kan. Vanuit de Bascule is er elke werkdag telefonisch contact. We nemen dan een vragenlijst door op basis waarvan je een goed beeld krijgt van hoe het met Maaike gaat en hoe ze zich ontwikkelt. Als je zo’n meisje opvangt stel je je huis en je hart open. Daar krijg je geen spijt van, dat kan bijna niet. Maar je moet van te voren wel goed beseffen waar je aan begint. Je bent echt gestructureerd aan het opvoeden. Tegelijk krijg je met het hele gezin een sterke band met Maaike. Dus hoe dat afscheid straks gaat, dat kan ik nog niet inschatten. Maar ze voelt zich hier wel thuis. Laatst vroeg een vriendinnetje dat hier kwam spelen wanneer ze weer naar haar eigen huis ging. Toen zei Maaike: "Maar ik ben toch thuis." Mooi hè...”